خاک

مثل پنجشنبه هر هفته پیش عزیزی سر مزار بودم. فضا سنگین و صدای ناله و....
به چیز نو نظرمو جلب کرد. وقتی به آدما نگاه می کردم دیدم که مردمی که به سمت قبرهای جدید تر میرن بیشترن
به دور دست ها نگاه کردم به قبر های قدیمی بدون حتی گنجشکی که افتخار بده و روشون بشینه . حتی دل نازک برگ ها هم ترحمی به حالشون نمی کرد .
به سمتشون رفتم.همین طور که حرکت می کردم و سعی می کردم که پامو روی سنگ قبر ها که حالا دیگه به سختی میشد خوند نذارم نظرم افتاد به یکی از اونا رفتم نزدیک تر با تعجب دیدم که روش نوشته شده شهید و تعجبم وقتی بیشتر شد که دیدم تاریخ شهادتش مال قبل از انقلابه .
به مزارش نگاه کردم و آه که چه قدر مظلومانه بود.
بدون پرچم بدون عکس بدون گل و......بدون احترام.
چشام پر اشک شد و فاتحه ای و ماشین و خونه.