و اما حکایت غذا خور خانه خرابات(سلف دانشکده فنی)

حال که بر آن شدم این حکایت را کتابت همی کنم سخت مشمعز و منقلب گردیدمی از وصف این مقال.
اطعام دانشپویان بر 4 فعل است که به افعال اربعه شهیرند.
1:صبح هنگام سر آشپز از سرای به مطبخ می شود به همراه بیل حیاط سرای خویش و آن هنگام که کارگران در مطبخ دست و صورت و دماغ خویش را بر برنجان شستند فعل نخست خاتمه می یابد.
چون سر آشپز میزان دمبه های موجود در مطبخ را فراوان پنداشت چونان که خود نیز گرخید ! تصمیم بر آن میشود که آن یوم یوم الکباب همی بود و آن وقت که سر آشپز خاک و خاشاک بیل حیاط سرای خویش را با برنجان طبخ نمود فعل دوم به پایان میرسد.
3:طریق اولی و نیک مهم از راه همی رسد. در این مقام هم بیل مزبور به کار آمده و مقادیر متنابهی کافور بر طعام اضافت داردی.مریدان گویند اگر سیاووش (رحمه اله)می دانست که کافور نیز کاربرد دو طرفه داردی هرگز از برای عبور از آتش بر خود کافور نمیزدی.
و اما فعل چهارم:و خوراندن آن طعام رادیو اکتیویته بر ما جماعت دانشپو. با دو دیدگان به روشنی دیدم که هر چه طعام رادیو اکتیو تر دانشپو در مقام خوردن در تعجیل تر ! بینوا دانشپو رویین تن گردید از بس در این فعل مجاهده نمودی.
از کرامات الکباب همین بس که مقاومت کششی و خمشی و حتی برشی آن به عنوان مرجع دیگر مواد پلاستیته انتخاب گردیده بودا.
حال آنکه هر دانشپوی معمولی و نه سخت عجول هر الکباب را در 10 دقیقه تناول همی دارد !
باری این نیز غذا خور خانه و آداب آن باشد که مقبول آید مریدان را.