خاطره محمود آباد:قسمت اول

روز پنجشنبه 10 جمادی الثانی و مصادف با 15 تیر تو اتاقم و تو عوالم خواب و بیداری بودم که سیریش(اسم موبایلم) زنگ زد اول خواستم جواب ندم ولی وجدان بیدارم هشدار داد که ممکنه قضیه مرگ زندگی در میون باشه! پس جواب دادم.
پشت خط فرشید بود همون که شاگرد اوله دستمال... تو کله دانشکده فنیه.
بدون هیچ مقدمه رفت سر اصل مطلب:صاباح اوشاخلارینان جدیریخ اشیه گلیسن کدو؟
و اون بالایی یعنی فردا با برو بچز میریم بیرون توام میایی کدو؟( کلمه آخری لغتیه که فرشید برای نزدیک ترین دوستاش به کار میبره).
و من که در معذور گیر کرده بودم به ناچار و با اکراه(آره جون..) قبول کردم.
قرارو مدارا گذاشته شد و همه چیز داشت عالی پیش میرفت.فقط دو تا مشکل کوچیک داشتیم یکی اینکه اصلا معلوم نبود می خاییم کجا بریم و کی بریم! و دیگه اینکه امیر ضد حال زد که نمیام و همه تلاش های دیپلماتیک بچه ها برای راضی کردنش جواب نداد.

صحنه اول(ساعت 10): تو زیر زمین خونه به وحشیانه ترین روش های ممکن میخوام حصیر 3 متری رو فشرده کنم به نیم متر! ولی حصیر همچون اسب سر کش پا نمیده و من دراین هنگام دارم خودم و همه برو بچز رو با کلمات آنچنانی مورد لطف قرار میدم.

صحنه دوم(داخل یه سواری ساعت 10.30): سیریش خط نمیده صدای ضبط راننده بلنده.و راننده میانسال اما باحال و تا حدودی عجیب ما هیچ صحنه ای رو تو خیابون از دست نمیده و به هشدار های من و فرخ در مورد جطرات جدی تصادف با جدول هیچ اهمیتی قائل نیست.

صحنه سوم(اول بند): با تلاش های بی وقفه من و کمک غیبی بالاخره سیریش آنتل! میده تو این موقع فرخ راننده رو راضی میکنه که دو دقیقه صدای اون شهرام شبپره رو کم کنه!
:الو سلام فرشید هارداسیز
: س..لا..م ک..د.و ( قطع و وصل)
:الو بو مخابرات چیخاردانین...
تو این وضعیت فقط ما رو تصور کنین. فرخ عصبی شده. راننده میگه بابا بی خیال جوون باید اهل کیف و هال باشه. ومن دارم با تمام سرعت ریدیال میکنم.

صحنه چهارم(نگه داشتیم وسطای بند): صورتمو تکیه دادم به شیشه عقب ماشن و دارم یه سری حرکات جان گولر در میارم تا صدا قطع نشه.
:الو فرشید بیز بند دییخ سیز هارداسیز؟
:الو سلام علی حجتم آقا بند کنسل اولده دورون گلین دروازا مهابادا!!!!!!!
و اونایی که اهل ارومیه هستن میدونن که اون جمله بالایی میتونه از صد تا فحش هم بدتر باشه. حرفابه درازا کشید ادامشو تو قسمت دوم میگم.